Zondag 7 juli 2024

Die zondagochtend begon somber voor Sophie. Na alweer een slechte nacht waarin haar pijnlijke enkel haar parten speelde, voelde ze zich uitgeput en chagrijnig. Het mooie uitzicht vanop het terras kon haar niet opvrolijken en de muren leken op haar af te komen. Ze hinkte rond in de kleine ruimte, op zoek naar iets om haar gedachten te verzetten. 


Sophie wist niet goed of ze wilde ingaan op het aanbod van Jules om ‘s middags naar een optreden van zijn rockband te komen kijken. Ze vond hem aardig en charmant, maar haar gevoelens waren een warboel. Ze besefte dat ze open kaart moest spelen over haar afgesprongen relatie met Floris en moest nadenken over wat ze voor Jules voelde. Was hij slechts aangenaam vakantie-gezelschap of zat er meer in?


Ze besloot wat huishoudelijke klusjes te doen om de tijd te doden. Sophie ruimde de keuken op, veegde de vloer en maakte de badkamer schoon. Madame Laurent had haar de vorige dag propere lakens bezorgd, dus kon ze meteen ook de lakens verschonen. Maar er zat geen huismus in Sophie verstopt en al snel raakte ze verveeld. Nadat ze naar haar gevoel eindeloos door haar sociale media had gescrold, belde Sophie haar beste vriendin. Ze hadden in de loop van de week sporadisch berichtjes uitgewisseld en Sophie hoopte dat Lizzie tijd had voor een echte babbel. 


“Hey Sophie! Hoe gaat het daar in Frankrijk?” vroeg Lizzie toen ze in beeld verscheen. Haar haren staken alle kanten op en zo te zien had ze niet de moeite genomen om haar make up te verwijderen voor ze in bed kroop. 


“Ça va”, antwoordde Sophie zuchtend. “Ik heb een baaldag. Mijn enkel doet pijn, ik verveel me en ik weet niet wat ik moet doen met Jules.”


“En dan dacht ik dat het een zware zondag zou worden, samen met de grootste kater in maanden”, kreunde Lizzie. “De picknick was dus geslaagd?”


Sophie knikte en vertelde uitgebreid over de leuke middag. Tijdens de rit naar huis was het gesprek luchtiger en geamuseerder geworden en Sophie had bij het afscheid even het idee gekregen dat Jules haar wilde kussen. De verwarring die eerder die middag de kop had opgestoken was hierdoor nog groter geworden. Wat vond Jules eigenlijk van haar?


Lizzie luisterde aandachtig en knikte begrijpend. "Het is normaal om je zo te voelen. Je bent nog aan het herstellen van Floris en het is logisch dat je twijfels hebt over Jules. Maar misschien moet je Jules gewoon de waarheid vertellen over Floris en kijken hoe hij reageert. Leg niet zo'n druk op jezelf. Zie waar het heen gaat, zonder te veel verwachtingen."


"Je hebt gelijk," zei Sophie na een korte pauze. "Ik moet open kaart spelen."


"Precies," antwoordde Lizzie. "En misschien is dat optreden een goede kans om hem beter te leren kennen. Plus, het geeft je iets om naar uit te kijken vandaag."


Na het gesprek voelde Sophie zich een beetje beter. Ze maakte een snelle lunch klaar en besloot verder te lezen in het boek over de geheimen van Saint-Émilion. Daarna duurde het niet lang meer voor ze een klopje op de deur hoorde. Het was Jules, die glimlachend voor haar stond. "Ben je klaar?" vroeg hij.


Sophie nam een diepe ademhaling en besloot dat dit het moment was om eerlijk te zijn. "Jules, voordat we gaan, moet ik je iets zeggen. Floris komt helemaal niet meer. Hij heeft onze relatie nog niet zo lang geleden beëindigd en daarom ben ik hier in mijn eentje. Het is een erg verwarrende periode voor me. Ik weet het allemaal niet zo goed meer.”


Jules keek haar aan en knikte begripvol. "Nu vallen er een paar puzzelstukjes in elkaar. Fijn dat je me in vertrouwen neemt, Sophie. Ik waardeer je eerlijkheid. En weet je, iedereen heeft bagage. Het belangrijkste is hoe we ermee omgaan. Wat denk je, zullen we gaan genieten van de muziek en zien waar de dag ons brengt?"


Sophie glimlachte opgelucht. "Laten we dat doen."


Zaterdag 6 juli 2024