Maandag 8 juli 2024

Op maandagochtend voelde Sophie zich fysiek en mentaal een pak beter. Na een paar rustdagen leek het haar het gepaste moment om een bezoek te brengen aan Monsieur Marrain, de voormalig bibliothecaris die Jules haar als tip had gegeven. Zijn museum met boekenleggers was eerlijk gezegd niet de belangrijkste reden voor Sophies bezoek; ze was meer geïnteresseerd in zijn historische kennis. 


De woning van Monsieur Marrain lag gelukkig op korte wandelafstand van de bushalte. Het was een smal, hoog huis, met de typische kleine ramen die je wel meer zag in Saint-Émilion. In plaats van een elektrische bel moesten bezoekers aan een klok trekken. Na een poosje hoorde Sophie voetstappen naderen en ging de deur langzaam open. Een kleine, tengere man met een grijze baard en levendige ogen keek haar nieuwsgierig aan. 


“Bonjour, kan ik u helpen?” vroeg hij vriendelijk. 


“Bonjour, Monsieur Marrain”, begon Sophie. “Ik ben Sophie Govaerts en ik verblijf bij de familie Laurent. Jules stelde voor dat ik u zou opzoeken. Hij vertelde dat u veel weet over de geschiedenis van deze streek."


Monsieur Marrain glimlachte en gebaarde haar binnen te komen. "Ah, Jules, natuurlijk. Kom binnen, kom binnen. Wat kan ik voor u doen?"


"Ik ben gefascineerd geraakt door de legende van markiezin Isabelle de Montblanc," legde Sophie uit terwijl ze ging zitten. "Ik las erover in een boek dat ik in de bibliotheek vond en ik wil graag meer weten. Ziet u, ik heb geschiedenis gestudeerd en dit voelt als een unieke kans om de lokale geschiedenis beter te leren kennen. Ik werk nu al een tijdje in het onderwijs en merk dat de kinderen vaak geen voeling hebben met hun verleden of dat van hun familie. Dat vind ik zorgwekkend."


Monsieur Marrain knikte begrijpend. "De legende van Isabelle, ja. Dat verhaal heeft veel mensen geïntrigeerd. Wat wil je precies weten?"


"Alles wat u me kunt vertellen," antwoordde Sophie enthousiast. 


De oude man leunde achterover en dacht even na. "De markiezin was een geliefd figuur in de regio. Maar die schat… Veel mensen hebben het geprobeerd en gefaald.” 


Hij liet een pauze vallen en Sophie hoopte dat Monsieur Marrain het verband niet zou leggen tussen de mensen die gefaald hadden en haar ingezwachtelde voet. Ze had geen zin om over haar roekeloze gedrag te vertellen. 


“Misschien moet u praten met iemand die dichter bij de familie staat", ging haar gastheer tenslotte verder. 


Sophie fronste. "Dichter bij de familie?"


"Jawel," zei Monsieur Marrain. "Jeanne Hardy, de schooldirectrice. Ze is een afstammelinge van de markiezin.” Hij telde snel op zijn vingers. “Als ik me niet vergis, was de markiezin oudouder in de 7e graad van Madame Hardy. Je hebt ouders, grootouders, overgrootouders, betovergrootouders en dan telt de lijn verder in oudouders. Ja?” Opnieuw telde hij op zijn vingers, om zijn redenering kracht bij te zetten. 


Sophie humde en bedacht dat de man in een vorig leven zelf ook in het onderwijs moest hebben gestaan. 


“Ik beweer niet dat Madame Hardy weet waar de juwelen zijn, maar ze zal u wel meer over de familie kunnen vertellen.”


“Dat is geweldig. Weet u of ik haar vandaag kan spreken?”


Monsieur Marrain dacht even na en knikte toen. "Laten we haar bellen. Misschien heeft ze tijd voor u."


Hij liep naar de telefoon en tikte het nummer van Jeanne Hardy in. Sophie kon de beltoon horen en wachtte gespannen de uitkomst van het gesprek af.


"Bonjour, Jeanne, met Monsieur Marrain," begon haar gastheer toen de verbinding tot stand kwam. "Ik heb hier een dame, Sophie, die geïnteresseerd is in de geschiedenis van markiezin Isabelle de Montblanc."


Aan de andere kant van de lijn klonk een aarzelende stem. "Je weet dat ik daar met buitenstaanders niet over praat. Waarom zou ik een uitzondering moeten maken op die regel?"


Monsieur Marrain keek Sophie even aan en glimlachte bemoedigend. "Jeanne, Sophie is gestuurd door Jules Laurent en heeft een oprechte interesse in de verhalen van onze streek. Ze heeft een passie voor het verleden en een grote nieuwsgierigheid naar Isabelle. Ik denk dat ze een serieuze onderzoeker is."


Er viel een korte stilte. "Ik weet het niet... Je begrijpt dat dit voor onze familie een gevoelig onderwerp is. Ik wil geen gold diggers in mijn buurt."


"Dat begrijp ik volledig, Jeanne," antwoordde hij kalm. "Maar ik geloof dat Sophie betrouwbaar is en oprechte bedoelingen heeft."


Jeanne zuchtte hoorbaar. "Goed, laat haar dan morgenmiddag om twee uur naar mij thuis komen. Maar ik verwacht dat ze respectvol met de informatie omgaat."


"Dat zal ze zeker doen, Jeanne. Bedankt," zei Monsieur Marrain en hij hing op. Glimlachend wendde hij zich opnieuw tot Sophie: "U heeft morgen om twee uur een afspraak bij Jeanne Hardy. Ze is wat terughoudend, maar ik denk dat u haar zult kunnen overtuigen van uw oprechtheid."


"Bedankt, Monsieur Marrain," zei Sophie opgelucht. "Ik zal mijn best doen om haar vertrouwen niet te beschamen."


Met het adres van Madame Hardy op zak vertrok Sophie terug naar de bushalte. Ze probeerde zich een beeld te vormen van de schooldirectrice, maar stelde al snel vast dat Jeanne Hardy er ongetwijfeld niet als een markiezin zou uitzien.


Zondag 7 juli 2024