Donderdag 11 juli

Een week na haar eerste bezoek aan de bibliotheek was Sophie opnieuw op post. Ze hoopte nog wat meer te weten te komen over de lokale geschiedenis, want op het internet had ze enkel algemeenheden teruggevonden. Bij aankomst liep ze meteen naar de balie, waar een vrouw met kort, bruin haar en veel make-up haar begroette. 


“Bonjour, kan ik u helpen?” vroeg ze met een professionele glimlach. 


“Graag”, antwoordde Sophie. “Ik ben op zoek naar boeken over de lokale geschiedenis. Dit is de lidkaart van Madame Laurent, de eigenares van de gîte waar ik momenteel verblijf. Ik heb de kaart in bruikleen.”


“Vanzelfsprekend. Volg me maar”, zei de vrouw en ze leidde Sophie naar een sectie die haar tijdens het vorige bezoek was ontgaan. Sophie bladerde door de boeken en maakte aantekeningen. Er stond weinig concreets in over de markiezin, maar ze vond wel veel algemene informatie uit de streek. Op die manier kreeg ze een goed beeld van de gebeurtenissen die de regio hadden gevormd. 


Een paar uur later had Sophie een schrift vol notities en een stijve nek. Haar nieuwsgierigheid was echter niet helemaal gestild. Ze liep terug naar de balie en zag dat de medewerkster nog steeds aan het werk was. 


“Excuseer. Hebben jullie misschien boeken in een magazijn staan, dat niet toegankelijk is?”


De vrouw, die nu tijd maakte om zich voor te stellen als Anaïs, glimlachte. “Ja, ik heb ondertussen wat extra boeken voor je uitgehaald. Ik dacht dat je er misschien interesse in zou hebben. Een aantal zijn in erbarmelijke staat of in archaïsch Frans, maar misschien ben je er wel wat mee.” Ze liep naar een kast achter de balie, waar ze een stapel boeken tevoorschijn haalde. 


“Dank je wel”, zei Sophie en ze nam de boeken aan. “Dat is heel attent van je. Je bent zelf precies ook thuis in het onderwerp en het aanbod?”


Anaïs trok haar schouders kort op. “Ach, ik werk hier al een paar jaar en heb altijd in Saint-Émilion gewoond. Dat maakt het makkelijker. Ik ken madame Laurent trouwens goed. Enfin, het is vooral Jules die ik goed kende.”


“Hoe dat zo?”


Anaïs twijfelde even voordat ze antwoordde. Ze had haar professionele houding volledig laten vallen. "Jules en ik hebben een relatie gehad. We zijn nog steeds bevriend, maar zien elkaar eigenlijk veel te weinig."


Sophie voelde een plotselinge steek van onzekerheid. "Oh," zei ze, proberend haar verrassing te verbergen. Was dit het type vrouw dat Jules’ hart sneller deed slaan? 


"Ja, het is alweer een tijdje geleden," zei Anaïs luchtig. "Het werkte gewoon niet meer. We waren te verschillend, denk ik. Jules had zijn eigen ideeën over wat hij wilde doen met zijn leven en ik had de mijne."


"Dat klinkt... begrijpelijk," zei Sophie, niet helemaal overtuigd door het vage antwoord. "Het lijkt me dat je goede herinneringen aan hem hebt?"


"Zeker," antwoordde Anaïs, terwijl ze Sophie een vriendelijk knikje gaf. "Maar soms loopt het gewoon anders dan je verwacht."


Sophie voelde zich steeds onzekerder. Ze bedankte Anaïs voor haar hulp en ging met de extra boeken naar de leeszaal. Terwijl ze door de pagina's bladerde, kon ze zich niet van het idee ontdoen dat Anaïs misschien meer wist over Jules dan zij ooit zou kunnen weten. De gedachte dat Jules misschien nog steeds gevoelens voor Anaïs had, maakte haar erg onrustig.


Na een tijdje gaf Sophie het op. Ze kon zich niet meer concentreren en besloot een paar boeken te ontlenen om later verder te bekijken. Aangekomen in de gîte haalde ze een zak chips en een flesje wijn boven. Sophie zette de laptop aan en opende de romcom die ze voor haar vertrek had gedownload. Terwijl de film afspeelde, merkte ze dat ze zich steeds slechter begon te voelen. Het vrolijke liefdesverhaal op het scherm stond in schril contrast met haar eigen verwarde gevoelens. 


Boos klapte Sophie de laptop weer dicht. Haar hormonen waren volledig ontregeld en namen een loopje met haar emoties. Deed ze er niet beter aan om weer naar huis te gaan? Net op dat moment stuurde Olivier een berichtje, met de mededeling dat hij haar de volgende dag om zeven uur zou oppikken. Sophie zuchtte. Die afspraak was ze door alle commotie helemaal vergeten. Ze stuurde “OK” terug en besloot die avond vroeg naar bed te gaan.


Woensdag 10 juli 2024