Dinsdag 9 juli 2024

Een dag later, precies om twee uur, drukte Sophie op de bel van Jeanne Hardy. De deur werd meteen geopend door een vrouw die iets ouder leek dan Sophie. Jeanne had een onderzoekende blik in haar blauwgrijze ogen. Ze droeg een zomerse jurk en had een fiere houding, maar ze zag er inderdaad niet uit alsof ze van adel was. Was ze dat trouwens wel? 


“Je bent Sophie, neem ik aan? Kom binnen.”


“Bedankt dat u me wilt ontvangen”, antwoordde Sophie beleefd. Ze had opgemerkt dat de directrice haar tutoyeerde, maar wist niet of zij dat ook mocht doen. 


Madame Hardy begeleidde Sophie naar een woonkamer, die klassiek en smaakvol was ingericht. Niets wees erop dat er nog andere mensen in het huis woonden. 


“Ga zitten en zeg me, hoe ben je in Saint-Émilion terechtgekomen en wat zijn je plannen?”


Sophie wilde het vertrouwen van Jeanne Hardy winnen en besloot de waarheid te vertellen. “Mijn partner Floris en ik hadden voor een maand een gîte bij de familie Laurent gehuurd. Maar Floris heeft onze relatie kort voor de afreis beëindigd. Ik wilde even afstand nemen en nadenken over mijn situatie en ben alsnog naar hier gekomen.”


"Dat spijt me om te horen. Hebben jullie kinderen samen?"


Sophie voelde een onverwachte golf van emotie. "Nee, ik kan geen kinderen krijgen. Dat weet ik al heel lang en het was nooit een probleem voor Floris. Ik vul de afwezigheid van eigen kinderen op met mijn werk als lerares, denk ik."


Jeannes houding veranderde merkbaar. Haar blik verzachtte en ze knikte begrijpend. "Het spijt me om dat te horen. Je situatie is herkenbaar. Maar laten we het over Isabelle de Montblanc hebben. Wat wil je precies weten?"


“Ik kwam het verhaal van de juwelen van de markiezin tegen in een boek en het raakte me op één of andere manier. Kunt u me meer vertellen over de familiegeschiedenis?”


De schooldirectrice leunde achterover in haar stoel en dacht even na. “De overlevering wil dat Isabelle een geliefde vrouw was. Helaas zijn er geen schilderijen van haar bewaard gebleven. Het is dus niet geweten hoe ze er uit zag. Je zult wel gelezen hebben dat ze gewaarschuwd werd dat er een inval op til was en ze alle juwelen verstopte. Maar ook Isabelle verdween en al de rest is één groot raadsel.” Ze pauzeerde. "Er zijn verhalen over geheime gangen en verborgen kamers in het kasteel. De jongste dochter van Isabelle vond achteraf wel een kaart met aanwijzingen die naar de verstopplaats van de juwelen zouden leiden. Deze kaart is generaties lang in de familie doorgegeven, zonder dat buitenstaanders iets van haar bestaan wisten. Ik heb de kaart hier en heb hem nog nooit aan iemand buiten de familie getoond.”


"Gelooft u echt dat de kaart de locatie van de juwelen kan onthullen?" vroeg Sophie hoopvol.


"Misschien," antwoordde Jeanne. "Er zijn markeringen en symbolen op aangebracht die verband houden met verhalen die generaties lang binnen de familie werden doorgegeven, maar ondertussen grotendeels verloren zijn gegaan. Je raakt er dus niet meer uit wijs."


"Zou ik de kaart mogen zien?" vroeg Sophie voorzichtig.


Jeanne knikte. “Na mij houdt deze tak van de familie op te bestaan. Ik denk dat het in dit specifieke geval wel opportuun is om de kaart te delen.” 


Ze stond op en liep de kamer uit. Na een paar minuten kwam Jeanne terug met een oude, lederen map. Ze ging zitten en opende de map voorzichtig. Binnenin lag een vergeelde kaart met ingewikkelde markeringen en notities in sierlijk handschrift. Sophie keek er gefascineerd naar. 


"Mijn grootvader, Théophile, was er bijzonder gepassioneerd over. Hij bracht vele jaren door met het bestuderen van de kaart, maar zonder veel succes." Jeanne glimlachte nostalgisch. "Théo was een avontuurlijke ziel. Hij vertelde me altijd verhalen over hoe hij in de kelder van het kasteel naar geheime doorgangen zocht.” 


"Wat is er met hem gebeurd?" vroeg Sophie.


"Hij stierf op hoge leeftijd, nog steeds vol hoop dat iemand de schat zou vinden," zei Jeanne. "Mijn vader, Pierre, nam het na zijn dood over. Hij was wat sceptischer, maar ook hij raakte gebeten door het juwelen-virus."


"En u?" vroeg Sophie. "Heeft u zelf ooit gezocht?"


Jeanne snoof zachtjes. "Ik heb het een paar keer geprobeerd toen ik jonger was, maar het leven heeft zijn manieren om je af te leiden. Toen mijn vader stierf, heb ik de kaart geërfd en opgeborgen in deze map." 


"Mag ik een foto nemen? Dan kan ik ze verder bestuderen."


Jeanne aarzelde even, maar knikte toen. "Dat mag. Ik vraag je met aandrang om de foto aan niemand anders te laten zien, behalve dan aan Jules. Al weet ik niet of hij er erg in is geïnteresseerd. Ik heb nog met zijn broer Pascal in de klas gezeten, en Jules is niet iemand die graag met zijn neus in de boeken zit."


Sophie glimlachte, nam haar telefoon en maakte een foto. "Ik zal discreet zijn, dat beloof ik."


Maandag 8 juli 2024