Dinsdag 2 juli 2024

De volgende ochtend werd Sophie gewekt door het gekwetter van de vogels. Ze rekte zich uit in het comfortabele bed en stelde vast dat ze in lange tijd niet zo goed had geslapen. Sophie besloot dat blijven liggen geen zin had en een vroege start haar deugd zou doen. Luieren zou haar enkel extra tijd geven om opnieuw te beginnen dubben en denken. 


Net toen ze wilde checken of haar ontbijt al was gearriveerd, zag Sophie een man van haar leeftijd over het erf lopen. Hij droeg een mandje waarin ongetwijfeld haar ontbijt zat. De man had een werkpak aan en wreef zijn halflange, bijna zwarte haar uit zijn ogen. 


“Goedemorgen”, groette hij, met een glimlach die hij van zijn moeder had. “Ik ben Jules en zoals beloofd breng ik het ontbijt.”


“En ik ben Sophie, aangenaam”, antwoordde Sophie. “Dank je wel, de croissants ruiken heerlijk.” 


Ze aarzelde even voordat ze vervolgde: “Ik heb een klein probleem. Het paswoord van het internet lijkt niet te kloppen. Het lukt me niet om verbinding te maken met het netwerk.”


“Oh, is dat nog steeds een probleem?” Jules fronste. “Mijn neefje Zacharia heeft onlangs onze informatica onder handen genomen en veilige wachtwoorden ingesteld. Zo veilig dat mensen het verschil niet zien tussen de hoofdletter i en de kleine letter l.” Hij zuchtte. “Ik help je wel even.”


Jules trok zijn schoenen uit voor hij de gîte betrad en voerde vakkundig het paswoord in op Sophies laptop. “Hier liep het fout”, zei hij en hij wees naar de letters die Sophie verkeerd had geïnterpreteerd. Ze haalde haar mobiele telefoon boven en paste ook daar het paswoord aan. 


“En jawel”, riep ze enthousiast uit. “Dat werkt!” 


Jules lachte. “Je bent toch niet helemaal naar Zuid-Frankrijk gekomen om de hele tijd op het internet te surfen?”


“Nee, natuurlijk niet. Maar ik wil vandaag met de bus naar de stad en dan is het wel handig om goed voorbereid te zijn. Al zie ik er een beetje tegenop na de lange treinrit van gisteren. Maar wandelen is me net iets te ver. Mijn lichaam heeft de reis nog niet helemaal verteerd.”


“Ik begrijp het. Toevallig vertrek ik rond tien uur naar een werf in Saint-Émilion. Als je wilt, geef ik je een lift."


Sophies ogen lichtten op. "Dat zou geweldig zijn! Heel erg bedankt."


"Geen probleem," antwoordde Jules terwijl hij opstond. "Ik ben blij dat ik kan helpen. En trouwens, terwijl we rijden kan ik je wat tips geven over plekken die niet in de toeristische gidsen staan, maar die je absoluut wél moet gezien hebben."


Tegen de tijd dat ze vertrokken, voelde Sophie zich al een stuk beter. Ze keek er naar uit om op een alternatieve manier de stad te ontdekken en was benieuwd naar de tips die Jules haar wilde geven. 


— 


“Ik heb een plannetje getekend”, zei Jules toen Sophie in zijn bestelbus stapte. “Ik zet je af aan de catacombes en daarna stuur ik je naar de galerie van mijn vriend Thomas, die prachtige schilderijen maakt. Doe hem mijn hartelijke groeten en vraag of hij je introduceert bij Monsieur Marrain. Dat is de voormalige bibliothecaris. Hij heeft een mini-museum vol boekenleggers die achterbleven in de boeken van de stadsbibliotheek. Er zitten pareltjes tussen. Vervolgens is de tuin van het Cloître des Cordeliers, waar je wat kunt uitrusten en picknicken een mogelijkheid. Je kunt terplekke een lunch kopen of een lekker stuk quiche halen bij La Quicherie. De naam is niet erg origineel, maar de quiches zijn dat gelukkig wel.” Jules boog zich naar het papiertje en wees op een plek in de buurt van de tuin.


Sophie knikte en probeerde alles te onthouden. Het plan van Jules was minimalistisch opgevat en ze had schrik om één en ander te vergeten.


“Je kunt er natuurlijk ook voor kiezen om de klokkentoren van de kerk te beklimmen. De sleutel ligt op de toeristische dienst. Zeg maar dat ik je gestuurd heb, dan krijg je korting. Oh en…” Plots stopte Jules. “Ik ben je aan het overladen”, stelde hij vast.


“Een beetje wel”, beaamde Sophie. “Maar geen paniek. Ik blijf nog een paar weken in Saint-Émilion. Ik heb tijd zat om alles te ontdekken.”


“In dat geval: vergeet mijn plan. Ga gewoon je neus achterna en zie waar je voeten je brengen. Ik heb rond zes uur gedaan met werken en pik je dan op. Hier, zet je nummer in mijn gsm, dan stuur ik een bericht om te vragen waar je op dat moment bent. We rijden nog even langs de supermarkt om een aantal boodschappen te doen. Voor verse producten beveel ik de lokale markt aan; daar kan je morgen naartoe."

 

Bij aankomst in Saint-Émilion bedankte Sophie Jules uitvoerig. De dag beloofde veel goeds en voor het eerst sinds weken voelde ze een sprankje vreugde en opwinding.


Maandag 1 juli 2024